Tranen tijdens training

Door deze organisatieveranderingen veranderde niet alleen het programma een aantal keer, maar ook energie tijdens de trainingen.

Het overgrote deel van die OC’s bestaat uit dames. Dames die slechts over een klein laagje zitvlees beschikken, want normaliter staan en lopen zij hele dagen op de werkvloer. Het is de eerste keer dat ik meedraai in de trainingscyclus voor deze keten, maar ik bemerk al snel dat een training van 2 dagdelen voor velen van hen een flinke uitdaging is.

Daarnaast ontwikkelt de reorganisatie zich, in een zeer ongunstige richting voor velen van hen. Met deze ontwikkelingen lopen ook de emoties op.

Tijdens de derde training (vlak voor het doorslaggevende advies van de OR) bestaat mijn groep uit drie verschillende OC’s uit het Brabantse. De meningen over de ophanden zijnde veranderingen lopen uiteen. Eigenlijk zijn er twee kampen; een jong aankomend leidinggevende (die zelf niets te vrezen heeft) maakt zich ernstig zorgen over het lot van een aantal van haar collega’s tegenover de (ook jonge) voorzitster van het andere kamp die geuite bezorgdheid onnodig acht.

Ik probeer mijn eigen mening zoveel mogelijk voor mezelf te houden en de stevige discussie goed te begeleiden. Dit voorkomt echter niet dat de eerste dame haar tranen niet langer kan beheersen. Haar oprechte betrokkenheid raakt me en bemerk dat ik zelf ook moet slikken. In de paar seconden daaropvolgend beslis ik dat ik het eerste initiatief bij de groep leg; hoe reageren zij op de emotie van hun collega?

Gelukkig vangt de groep hun collega onmiddellijk begripvol op en na enkele minuten hervatten we ons programma. Ondanks het weinige zitvlees, de spannende tijden en de emotie heeft de groep keigoed (we zijn nog in Brabant) gewerkt.

Ik keer trots terug richting randstad. Als ik aansluit op de A27 vraag ik me af; wat had ik gedaan als de groep niet reageerde? Mijn overpeinzingen schieten van ruimte voor emotie, wel/niet benoemen, naar veiligheid in de groep ….ik ben er dus nog niet helemaal uit. Ik besluit dat het een goede casus is voor de eerstvolgende teamintervisie met mijn iets minder jonge collega-trainers….(sorry, jongens)

Glenda Pelhan, trainer bij FNV Formaat